چرا نمیتونیم نسبت به اجتماع بی تفاوت باشیم و به دغدغه های شخصی خودمون برسیم؟ همیشه یک چیزی هست که ما رو به حال خود رها نکنه. یک روز زلزله. یک روز نسرین ستوده. یک روز غزه. امروز مریضی میر حسین موسوی که خودش یاد آور روز های تلخی از گذشته مون هست.
چه اتفاقی افتاده؟
الان اینقدر زندگی تلخ شده یا همیشه اینطور بوده و ما از توی ایران به اطلاعات دسترسی نداشتیم؟
از این می ترسم زمانی هم از این همه نگرانی ها رها بشیم نگرانی آدم های گرسنه آفریقا رهامون نکنند.
دلم واسه فکر کردن به دور از این دغدغه ها تنگ شده...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر