یک م.قع هایی فکر می کنی بیشهر از بقیه می فهمی و سرت می شه. چشم و گوشت رو می بندی. ولی زمانی میاد که کم میاری. فکر می کنی تمام فلسفه های زندگیت اشتباه بوده. بعد چشم و گوشت رو باز می کنی تا همه چیز واردش بشه. یه موقع چشم هات رو باز می کنی می بینی نه آدم قبلی یادت میاد و نه آدم جدید رو می شناسی.

آپارات این هفته مستندی گذاشته بود راجع به همسر نیکولاس سارکوزی رئیس جمهور فرانسه. نشون می داد که همسر یک رئیس جمهور چقدر می تونه به دور از ژست های سیاسی در کنار همسرش باشه و در عین حال به عنوان یک نقش مکمل رئیس جمهوری به کارهای بشر دوستانه برسه، به انتخاب خودش. و چه آزادی هایی که سارکوزی به اون میده در تصمیم هاش.
پنهان نمی کنم که چقدر حسرت خوردم که سطح فرهنگی سیاستمدار های ما از سطح فرهنگی مردم عادیمون هم پایین تره. فکر می کنم تاریخ هم ما رو تحقیر و نکوهش خواهد کرد برای داشتن این سیاست ندار ها. اگه می خواهید احساس آینده رو نسبت به خودمون بدونید نگاهی به تاریخ ایران بیاندازید. از 5000 سال پیش شروع کنید. بعد از امپراطوری های هخامنشی ها و ساسانیان و دیگران به قرن 600 هجوم مسلمانان و شروع حکومت های اسلامی می رسیم. در کلاس مدرسه و تاریخ زمانی که صحبت از حکومت های امویان و عباسی میشد فکر می کردم تاریخ اسلام و عربستان اند. اصلا احساس نمیکردم که همچین حکومت هایی تونستن بر ایران حمکرانی کنند. ولی این واقعیت داشت بعد از این دوران حکومت های ضعیفی یکی بعد از دیگری میان و میرن و لکه ننگی بر تاریخ ایران می گذارند. لکه ننگی که همچنان ادامه داره و مردم و کشور رو خیلی عقب تر کشور های پیشرفته دنیا می بره. تصور اینکه زمانی ما از پیشرفته ترین فرهنگ ها و کشور ها بودیم بیشتر به یک رویا شبیه شده.