داشتم به یک موضوعی برای نوشتن فکر می کردم. هر دفعه که از یک جهت دیگه به موضوع فکر می کردم یک بحث کاملا جدید جلوم باز می شد. ذهنم شده پر از جمله های کوتاه کوتاه بدون هیچ پیوستگی و گاه هم متناقض.
خوب با چند سوال شروع می کنیم.
معیار های یک رابطه موفق چی هست؟
به عشق و یک رابطه ابدی اعتقاد دارید؟
مرز بین عشق و عادت کجاست؟
تصور کنید که ازدواج از همون ابتدا به این صورت وجود داشت که فقط می تونه یک رابطه مثلا 5 ساله باشه. در این حالت چند درصد از آدم های اطراف ما حاضر بودند از همه چیزشون بگذرند تا در اون رابطه بمونند؟
نه باز هم از موضوع پرت شدم. راجع به این هم نمی خواستم بنویسم.
این طور شروع می کنم.
تا به حال فکر کردید که آیا رابطه خاص سنی برای یک رابطه موفق وجود داره؟
قطعا وجود نداره.
این طور مطرح شه بهتره.
اکثر آدم هایی که در یک رابطه موفق قرار دارند در چه طیف سنی هستند؟
...
دیگه هیچ کدوم از این ها رو هم نمی خوام بگم.
آدم ها با ویژگی های خاص خودشون در یک رابطه می تونند اون رابطه رو کامل و ابدی کنند. هیچ قانون نوشته شده ای وجود نداره. حتی در یک رابطه وجوهی از شما می تونه بروز کنه که در کمتر رابطه ای وجود داشته و اون رابطه رو کامل کنه. آدم ها در رابطه ای پایدار هستند که نه تنها طرف مقابل رو دوست داشته باشند بلکه خودشون رو هم توی اون رابطه کامل ببیند و دوست داشته باشند.
پی نوشت: عشق در نگاه اول چیزی جز هوس نیست. رابطه ها رو تجربه کنید. کسایی رو که فکر می کنید می تونید دوست داشته باشید بهشون بگید. درهای قلبتون رو مهر و موم نکنید، بزارید کسایی که می خوان از در و دیوارش وارد شن، وارد بشن. فرصت های زیادی برای پیدا کردن کردن رابطه ای که همیشه توش خوشحال باشید به وجود نمیان. اون فرصت ها رو از دست ندین...
