دوران کودکی و نوجوانیم رو با نجواهای سرود های انقلابی بزرگ شدم. دبستان و راهنمایی تو گروه سرود مدرسه بودم و به مناسبت های 22 بهمن و یا مسابقات سرودهای انقلابی تمرین می کردیم.
قسم به اسم آزادای
به لحظه ای که جان دادی
قسم به فریاد آخر
به اشک لرزان مادر
که راه ما آ
باشد آاان
راه تووو
ای شهید
الان بعد از 13 سال به یک سرود جدید انقلابی برخوردم. آهنگش حال و هوای اون روز ها رو به یادم آورد ولی حسی متفاوت داره.
این نامه را برایت، از پشت میله های سرد
با رنگ سبز جان نوشتم، تا روید خنده ها ز درد
چون روز دیگر آید، خاکم جان سبزه هاست
خورشید جاودان آزادی، نور آسمان ماست
با رنگ سبز جان نوشتم، تا روید خنده ها ز درد
چون روز دیگر آید، خاکم جان سبزه هاست
خورشید جاودان آزادی، نور آسمان ماست
سوگند به خون همرهانم، سوگند به اشک مادران، هر گز به تیغشان نمیرد، فریاد جاودان ما
ما بعد از یک انقلابی داشتیم سرودهایی که شاید بعد از انقلاب هم سروده شده بودند رو می خوندیم. ولی این دفعه من خودم شاید تو نسل یک انقلاب (تحول، هرچه) قرار داشته باشم. این سرود رو بهتر درک می کنم و دوست دارم. سرودی نیست که به تو یک هیجان ناگهانی بده برای مواجهه با هر خطری. بلکه به تو امید این نوید رو میده که فریاد آزادی خواهی به ثمر خواهد نشست.
پی نوشت:
